Het zal me leren niet te stretchen.

Vastbesloten om mijn conditie naar ongekende hoogtes te brengen (lees: uit een diep dal te vissen), heb ik zondag voor het eerst sinds lang weer de loopschoenen aangegespt. Vol goede moed ging het richting zeedijk om niet veel later – en een pak trager – opnieuw richting appartement te lopen. Hooguit 30 minuten waren er nodig om de bloedtoevoer naar mijn wangen in overdrive te laten gaan.

Met mijn wekelijkse zwempartij op maandag gaat het gelukkig al wat beter. 1500m werden, al slalommend tussen het publiek, vlotjes afgewerkt in 25′. Dat mijn gezicht daarna nog een uur gloeide als een overhitte kachel laten we graag buiten beschouwing.

Start to sport, 5 kilo later..