Het zomeruur.
Mijn bioritme had er alvast één nacht niet van terug.

Los van het beperkte fysieke ongemak is het heerlijk om na een grauwe natte winter opnieuw wat extra daglicht te mogen verwelkomen. Vergeet die vitamine-C-kuur; wat extra zonneschijn is duizend maal efficiënter als het op energie-boosts aankomt.
De mensen lijken ook veel vriendelijker en vrolijker door het leven te stappen, of misschien is dat gewoon mijn positieve perceptie. Wat er ook van zij, het zomeruur doet me al hevig verlangen naar een warme zomer vol interessante ontmoetingen, fijne gesprekken, dorstlessende terrasjes en verre reizen. Nog een maand of drie en we zijn al weer zover.

“De tijd vliegt”, placht men wel eens te zeggen..

Gisteren Parijs, morgen Eindhoven en vannacht alvast een poging om wat slaapachterstand goed te maken.
Dat de ziektekiemen zich nog maar even rustig houden..

Tot voor een uur leek het alsof de Eurosong-preselectie-gekte helemaal aan mij zou voorbijgaan, maar kijk, het heeft niet mogen zijn.

Ik vond persoonlijk dat het niveau dit jaar behoorlijk hoog lag; verschillende nummers konden mijn bekoren, maar wel in deze volgorde:
1. Ishtar
2. Brahim/Sandrine
3. Nelson
4. The Paranoiacs

Benieuwd wie er uiteindelijk naar Belgrado mag..

Mijn occasionele meeting met de weegschaal verloopt de laatste tijd weer wat stroever. 7 kilo’s zijn er sinds eind november bij gekomen.

De oorzaken zijn niet ver te zoeken:
- gestopt met competitiesport en de bijhorende trainingen
- mijn inwijding in de Belgische biercultuur & de Bourgondische geneugten
- mijn nieuwe werkgever die actief is in het vervoer van voeding
(Jaja, soms valt er wel eens iets van de camion: taart, koekjes, chocoladechips,  pindanootjes,… *smek*)

Diëten is niks voor mij, maar enig karakter om slechts met mate te genieten van lekkernijen zou welkom zijn.
Als u mij dié boodschap na Pasen misschien nog even in herinnering kan brengen?

Pijnlijk. Plaatsvervangende schaamte..

Er bestaat geen allesomvattend leerboek waarin staat hoe je kinderen moet opvoeden, jammer genoeg. Het kind positief benaderen zou wat mij betreft een gouden stelregel kunnen zijn.
De papa die ik deze avond bezig zag dacht er duidelijk anders over. Schreeuwen, uithalen en half vernederen in het bijzijn van andere kinderen en volwassen. Ongetwijfeld wilde de man zijn zoon er toe bewegen meer zijn best te doen zodat hij trots op hem kon zijn. Maar zou een vriendelijk woord of een zachtere benadering niet veel effectiever en vooral menselijker zijn?

Weekends die gedomineerd worden door aperitief, Kasteelbier, wijn en grote hoeveelheden lekker eten; ik heb ze lief, maar het is niet om er een gewoonte van te maken. Bourgondiërs worden op zondagavond namelijk geconfronteerd met hun daden door middel van een eerder opgeblazen maag en een lever die in overdrive gaat.
De weegschaal trotseren, dat zit er nu even niet in. Misschien morgen als er in het zwembad alweer een deel calorietjes verbrand zijn?

De titel is geleend van een welbepaalde Monty Python-sketch; smakelijk!

Het was al weer even geleden, maar bij deze is de header van dit eigenste weblog aangepast.

Soberheid alom in de nieuwe foto; échte lente-kleuren kan je zwart & wit maar moeilijk noemen.
Maar goed, tis een keer iets anders en zelfs een weinig kunstzinnig. De foto, getiteld “En brie”, is het werk van Henri Cartier-Bresson, een Frans fotograaf en mede-oprichter van Magnum.

EDIT: Theme ook maar eens aangepast nu we toch bezig waren..

Het lijkt opnieuw goed te gaan komen met mijn leeslust.

Mijn appetijt voor boeken verloor ik nochtans in de loop van de humaniora. De honger om te lezen werd bezworen door vervelende opdrachtjes en besprekingen allerhande. Waarom per sé een boek willen ontrafelen en dingen gaan zoeken die er misschien nooit geweest zijn? Is dat niet juist de magie van een boek, dat iedereen er zijn eigen invulling en interpretatie aan kan/mag geven? Ik vraag me overigens nog steeds af of verplichte lectuur en de bijhorende taken jongeren daadwerkelijk aanzetten om een boek ter hand te nemen.
Maar goed, sinds kort heb ik de microbe alvast terug te pakken en ik lees nagenoeg elke avond een stukje in één of meer boeken. De tijd dat ik 2 Rode Ridders (neen, niet de strips) verslond op één dag tijd hoeft niet terug te keren; zolang ik maar opnieuw plezier beleef aan het lezen en niet elk hoofstuk notities hoef te nemen voor later gebruik in werkjes of examens.

Momenteel ligt “Vaders en zonen” (Toergenjev) onder mijn kussen en “De zaak Alzheimer” (Geeraerts) op mijn nachtkastje. Vraag me niet waarom, maar het gebeurt wel vaker dat ik 2 boeken terzelfdertijd aan het lezen ben. Heel af en toe verslind ik nog eens een boek zoals in the good old days. Vorige week heb ik bijvoorbeeld “De stille pijn van Luca” (K. Dieltiens) in nagenoeg één avond uitgelezen. Een mooi boek, geschreven vanuit een niet-alledaags perspectief.
Het was al weer even – veel te lang? – geleden dat de slaap moest wachten op de ontknoping van een boek.

Boektips zijn overigens altijd welkom..

Als je nog geen plannen hebt voor de vakantie en je meet morgen zo niet direct waarheen: Bouworde lanceert morgen zijn/haar aanbod van kampen in de 3e wereld. Sociaal, ecologisch of bouw, je zegt het maar.

Meer info vind je alhier of je kan morgen ook eens passeren langs de Bouworde-stand alwaar ondergetekende acte-de-présence geeft.

Het concept zit goed in elkaar; de uitwerking van de afvallingsrace is wat mij betreft voor herziening vatbaar.
Het lijkt mij logischer dat de twee laagst geklasseerden zouden strijden om het ‘behoud’, eerder dan dat de laatste een tegenstander naar keuze mag kiezen.

Maar goed, het is waarschijnlijk de enige manier om de beresterke zwemmers naar huis te spelen .
Och, en had ik al gezegd dat ik Liboton een hypocriete, aandachtsgeile kwal vind?

Bij deze, even goede vrienden, Roland..