Gepost door: Pierre Vis | augustus 27, 2005

Voyeurisme zonder grenzen

Reality-shows, het brood en de spelen van dit tijdperk. Sommige formats zijn verrijkend en het kijken waard, denken we maar aan De Mol. Geef toe, het kan toch mooi zijn om als kijker mee te leven met wat zich op het kleine scherm afspeelt, en laten we eerlijk wezen, in een kille samenleving als de onze, snakt een mens naar échte emoties. Maar goed, in De Mol, Expeditie Robinson en andere gelijkaardige programma’s staat het spel nog voorop, en slechts zijdelings krijgen we een beeld van de relaties tussen de kandidaten. Daar tegenover staan de ‘aggressievere’ formats, genre Big Brother, Nicky’s Geheim, Temptation Island, en ga zo maar verder. Laten we duidelijk wezen: het element ‘spel’ is hier slechts een doekje voor het bloeden. Waar het hem feitelijk om gaat is het uitlokken van reacties, spanningen, emoties, en als het even kan: sensatie. Mensen die met elkaar in de koffer duiken of met elkaar op de vuist gaan, daar blijft Jan met de Pet voor thuis; dat verkoopt!

Je kan je natuurlijk de vraag stellen waar dat moet eindigen. Het antwoord is simpel: zolang er mensen zijn die zichzelf -letterlijk en figuurlijk- willen bloot geven voor de camera, en er een publiek voor bestaat, is het einde nog niet in zicht. Er wordt geflirt met extremen, want met het weken lang opsluiten van gewone stervelingen neemt de kijker al lang geen genoegen meer. Geen nood, je kan mensen nog altijd voor onbepaalde tijd opsluiten in een dorp, of zoals onze noorderburen: laat een vrouw bevallen in het Big Brother-huis. Waarom het ook niet een beetje spannender maken door een ex van één van de bewonders in het huis te stoppen? Klinkt goed hé?! Voel je ook al de behoefte om te kijken? Want ja, zolang er mensen naar kijken, wordt het uitgezonden en worden de grenzen van het aanvaardbare afgestast en verlegd. Het lijkt er meer en meer op dat het idee achter The Truman Show niet langer sience-fiction is, en het is maar de vraag of Jan Modaal zelfs daar zijn pap mee zal kunnen koelen.

Uiteindelijk is de mens niet meer dan een instinctmatig dier dat onvoorspelbaar is. Dat moet ook de gedachte geweest zijn van de Londense Zoo, alwaar men mensen de plaats van dieren heeft laten innemen. Een mooi statement, lijkt mij. Nu maar hopen dat er het niemand in zijn bovenkamer krijgt om ook daar een reality-show van te maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: