Gepost door: Pierre Vis | september 7, 2006

Een avondje TV

De konijnen staan weer hitsig, de Joerie is op post en de bushokjes zijn niet langer veilig. Met andere woorden, Trigger Happy – of moet ik Tragger Hippy zeggen?! – is bak!

Aan het format is niks veranderd. Gewapend met een verborgen camera gaan de acteurs op pad en voor de ogen van nietsvermoedende voorbijgangers spelen zich de meest onwaarschijnlijke taferelen af. De reacties van de omstaanders zijn ronduit hilarisch! Trigger Happy is bij momenten tragi-komisch, want niet zelden bekruipt je een gevoel van medelijden als je de blik in de ogen ziet van de persoon die in het ootje wordt genomen (“Ben ik even blij dat mij zoiets niet overkomt!”). Daarnaast is er ook de plaatsvervangende schaamte die je als kijker – mij toch – doet schuifelen op je stoel als Joerie op pad gaat.
Van de eerste aflevering onthou ik vooral de twee dikkerds die gaan joggen in het park, de oude dame die nieuwe, rockende buren krijgt en het interview met Bo Coolsaet. Voor de die-hard-fans is er nu trouwens ook een Trigger Happy-beltoon beschikbaar. Ideaal voor de hardhorende ouderen van dag..

Naast Trigger Happy zijn er de laatste tijd nog wel wat programma’s die me kunnen bekoren. Zo ben ik fan geworden van CSI:Miami. Minder van CSI & CSI:NY, maar die beschikken dan ook niet over een droge ijsbeer als Horatio Caine (David Caruso) of een adembenemende Calleigh Duquesne (Emily Procter) – ik beken, ik heb een boon! -. Ik ben blijkbaar niet de enige die wel pap lust van dit genre series te zien aan de wildgroei van CSI’s..
Al zappend ben ik de laatste dagen ook al telkens blijven hangen bij Alles uit de kast, het boekenmagazine met Sven Speybroeck. Ik moet zeggen dat de presentatie hem goed af gaat. Je zou zeggen dat hij nooit anders gedaan heeft dan dergelijke programma’s te presenteren. Ik krijg voorwaar weer zin om boeken te verslinden!

Behalve deze twee ontdekkingen zijn er ook enkele oudgedienden die me blijven aanspreken. Zo zendt één in de namiddag Bergerac (detective) uit en s’avonds laat is het genieten van de kapriolen van Frank in Some Mothers Do ‘Ave ‘Em. Man man, kan die bekken trekken! Verder ben ik Vitaya dankbaar voor de eindeloze herhalingen van You Rang M’Lord?. Vroeger vond ik deze serie maar niks, nu is het een vaste afspraak geworden op zondagmiddag.
Voila, bij deze weet U ook wat mij aan de buis gekluisterd houdt..

Advertenties

Responses

  1. Volledig mee eens: CSI Miami is veruit de beste CSI-reeks!

    Van die Trigger Happy toestanden moet ik zo niet weten.. Ik voel altijd veel te veel mee met die mensen die beduveld worden :/

  2. Booken is precies een heel praktische man. Niet vragen of de man zich zeer had gedaan, maar of hij een goede verzekering had.

    Frank Spencer is niet te doen hé. AL ik krijg het ik soms zelf op de zenuwen als ik hem zie.

  3. […] Vanavond was het echter een mager beestje op televisioneel vlak. De W & M lijken niet in staat om hetzelfde hoge niveau aan te houden: vorige week nog goed voor enkele hilarische sketches; nu heb ik hoogstens even moeten glimlachen bij Espe. Het potentieel is er duidelijk wel, maar vandaag kwam het er alvast niet uit. Afin, na vorige week hebben ze veel krediet opgebouwd, dus ik blijf nog wel even hangen.. […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: