Gepost door: Pierre Vis | mei 26, 2007

Fijne vleeswaren

Ik ga zelden boodschappen doen, maar daar moet beslist verandering in komen. Kleine handelszaken zijn immers goudmijntjes voor alle mogelijke informatie.

Zo stond ik daarnet te wachten in de beenhouwerij en zonder het te willen, werd ik deelgenoot gemaakt aan het leven van de dame voor mij. Een behoorlijke slanke jonge moeder, maar “toch wat last van cellulitis” vertrouwde ze de slagersvrouw toe. Fijn, en dat terwijl ik sta te wachten op mijn biefstuk.
“Ik zie er uiterlijk wel kalm uit, maar ik heb soms toch wel wat stress” – Hmm, zolang er maar niets knapt waardoor ze het grote vleesmes uit handen van de slager rukt.
Ik hoop intussen dat de bediende snel de rest van mijn bestelling afwerkt. Helaas, nog voor de kippefilets verpakt zijn weet ik hoe lang de dame borstvoeding heeft gegeven aan haar klein mannen en hoe belastend dat wel niet was. Wie ben ik om dat in twijfel te trekken, maar kan die mens mijn brochettes niet wat sneller wegen?

Oef, alles betaald en de spaarkaart is gestempeld. Terwijl ik me naar de deur begeef, hoor ik de dame nog zeggen dat ze blij is dat haar oudste dochtertje nu op het potje gaat, want “anders zat die pamper helemaal opgezwollen van de pipi”.
Smakelijk eten allemaal. Ik wacht nog even tot mijn eetlust terug is…

Advertisements

Responses

  1. Jah Pierre, dat zijn nu eenmaal de dingen des levens hé 😉

  2. schitterend!

  3. Bwo, ´s avonds was je eetlust precies toch weer tip top in orde…

  4. Je weet dat ik alles doe voor éénogige weesjes; vlees wegsmijten was uit den boze! 😉

  5. Ik zou er mijn eetlust niet door verliezen… Vind het wel grappig!

  6. Zolang ze die cellulitis maar niet in real life toonde lijkt alles mij ok 🙂

  7. en daarvoor ga je naar de kleinhandelaar, als je stiekem graag een deel van toevallige voorbijgangers hun leven wil kennen…

  8. Nog grappiger zijn oude mensen in een apotheek. Die vinden het dan toch altijd nodig om nog even de aandacht te vestigen op WAAROM ze de betreffende medicatie kopen. “Joat kè kik é vriet last van ’t schuimend schijt, èèh. Nie giestig, ze. Edde doar iet tegen? En elpt da?” (tuurlijk helpt dat en zo niet dan zal de apotheker bediende toch niet gaan zeggen “neen ik verkoop dit enkel maar om grof geld te verdienen door oude mensen op te lichten, eigenlijk zijn het gewoon suikerpillekes, madam”).


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: