Gepost door: Pierre Vis | september 30, 2007

4 Months, 3 Weeks and 2 Days

De voorbije week nog eens een Budascoopje gaan doen…

Niet zomaar een filmpje, maar de Palme d’or van het filmfestival van Cannes.
Als je zin hebt in een avondje fijn vertier, dan moet u vooral NIET naar deze prent gaan kijken. Vrolijk word je er namelijk niet van. Dat neemt niet weg dat het een sterke en aangrijpende film is. Misschien is het zelfs niet eens een film. Eerder een documentaire; een soort ‘het leven zoals het was’, maar dan ééntje die ons de grauwe zijde van een nog niet zo lang geleden verleden toont. Zonder verpinken krijgen we alles te zien zoals het was; zonder veel commentaar of uitnodiging tot discussie.
Na Das Leben der Anderen is dit de tweede film die mij een blik gunt op bepaalde facetten van het leven onder het communisme. Uiteraard kunnen we ons via de lessen geschiedenis wel iets voorstellen bij deze ideologie en de uitwerking er van op verschillende generaties mensen, maar het wordt pas écht confronterend bij het zien van dergelijke films. Je krijgt de inhoud van de film als het ware in je schoot geworpen met de mededeling: “hier heb je ook een minder fraai stukje geschiedenis om bij stil te staan”.

Kortom, een beklijvende film met knap acteerwerk van de beide dames. Flitsend is het niet echt, maar dat hoeft ook niet voor een doordringend portret. Ik ben blij dat ik de film gezien heb, maar een tweede keer hoeft nu ook niet direct. Ik ben zo iemand die in een film wat ontspanning en vertier zoekt, en dat was nu toch wel ver te zoeken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: